Aku tak tahu kalau kau masih cari aku atau ambil berat pasal aku. Aku tak tahu kalau kau masih ada perasaan sayang terhadap aku, kalau kau masih cintakan aku atau tak. Aku tak tahu. Tapi aku masih sayangkan kau, aku masih ada perasaan yang sama terhadap kau, walaupun aku cuba larikan diri daripada kau. Tapi aku tahu, aku tak boleh. Bukan aku saja nak larikan diri, tapi hati aku kecewa dengan kata kata kau malam tu. Hati aku sungguh kecewa... Aku rindukan kau.. Bukannya aku ego, bukannya aku tak nak bercakap/bertegur kau tapi kata kata kau buat aku sedar, aku bukan lah orang terpenting dalam hidup kau.. Setiap kali aku teringat kata kata kau, air mata aku keluarkan sampai pipiku merah dan aku tak sedar aku terus tidur. Mungkin bagi kau, benda ni kecik/remeh.. Tapi aku hanya lah seorang manusia, seorang perempuan, aku mudah tersinggung dengan kata kata pedih, mungkin aku lupa kelakuan aku yang kadang kala seperti budak budak. Setiap kali aku nak text/ws/call kau, separuh hatiku katakan jangan, separuh lagi katakan ya. Aku takut aku tak akan dilayan oleh kau, perkara yang ingin aku hindari - tidak dilayan oleh seseorang yang kau sayangkan.. Mungkin ada salah silap aku yang masih buat kau terasa dengan sikap aku. Mungkin hanya harapan aku, angan angan aku, untuk kau cari aku balik tapi itu hanya lah mustahil untuk kau.. Aku tak rasa kau ingin cari aku balik.. Aku tak tahu.. Aku cuba nak lupakan kejap semua ni, tapi aku tak boleh. Sungguh aku lemah.. Di sebalik senyuman yang kau nampak dalam gambar aku, mungkin kau tak tahu, peritnya hati aku menanggung kesakitan ini.. Kalau benar jodoh aku dengan kau, aku harap kita ditemukan dengan lebih baik. Aku tak mampu janji untuk tidak sakitkan hati kau lagi, tapi aku boleh janji untuk bersama dengan kau sampai satu hari nanti, mati sahaja memisahkan kita. Kalau bukan, aku doakan kau akan hidup bersama wanita yang lebih baik dari aku, mampukan berikan kau senyuman setiap hari.. Amin.